Polecamy nasz nowy kurs:
Kręgosłup "za biurkiem"

Zarezerwuj wizytę
stacjonarną

Sprawdź, czy grozi Ci zespół cieśni nadgarstka !

Niedawno trafiła do mnie pacjentka, która ze łzami w oczach opowiadała o drętwieniu i bólu obu dłoni i palców. Gdy zdiagnozowaliśmy u niej zespół cieśni nadgarstka, była zdziwiona, ponieważ od miesięcy nie pracowała przy komputerze i generalnie prowadziła oszczędny tryb życia. Co mogło wpłynąć na pojawienie się tego schorzenia u pacjentki? Czy cieśń zawsze dotyczy osób przeciążających nadgarstki? W dzisiejszym artykule postaram się odpowiedzieć na te pytania. Zacznijmy więc od początku…

Zespół cieśni nadgarstka- charakterystyka

Zespół cieśni nadgarstka to schorzenie wynikające z ucisku nerwu pośrodkowego. Nerw ten biegnie w środkowej części naszej dłoni, w kanale utworzonym przez kości nadgarstka i więzadło poprzeczne. Kanał jest bardzo wąski, jego szerokość możemy porównać do wielkości małego palca. W tej niewielkiej przestrzeni znajduje się aż 9 ścięgien, naczynia i nerw pośrodkowy, który z różnych przyczyn może zostać uciśnięty przez okoliczne tkanki. W rezultacie pacjenci odczuwają tzw. parestezje określane jako drętwienie, „igiełki”, „szpilki” i ból dłoni pojawiający się często w nocy. Dolegliwości dotyczą głównie 3 palców: kciuk, wskazujący i środkowy oraz połowa palca serdecznego. W późniejszym etapie objawy mogą obejmować całą dłoń, a nawet wstępować wyżej, obejmując przedramię i ramię. Ból w początkowym etapie jest delikatny, prawie niezauważalny. Z biegiem czasu może znacznie się nasilić, co uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Charakterystycznym objawem cieśni jest także osłabienie siły mięśniowej, co w późniejszym etapie choroby może doprowadzić nawet do wypadania przedmiotów z ręki.

Drętwienie i osłabienie dłoni może wynikać z różnych schorzeń, dlatego zachęcam do kontaktu ze specjalistą. Zawsze należy wykluczyć problemy związane z odcinkiem szyjnym, tężyczkę, zespół nerwu łokciowego

Zespół cieśni nadgarstka- przyczyny

Czynniki genetyczne

Przeszukując Internet, na pewno znajdziecie szereg informacji na temat przyczyn cieśni nadgarstka. Większość z nich mówi o przeciążeniu ręki, głównie u osób pracujących przy komputerze, czy wykonujących długotrwałe prace rękami. Oczywiście trudno się z tym nie zgodzić, jednakże w praktyce zawodowej spotykamy także osoby, które nie obciążają nadmiernie swoich dłoni, a mimo to cierpią z powodu cieśni i to często obustronnie. Dlaczego tak się dzieje? Okazuje się, że podstawowym czynnikiem są tu predyspozycje genetyczne, na które niestety nie mamy wpływu. Badania pokazują, że istnieją geny kodujące budowę mieliny, otoczki nerwu i to właśnie one mają wpływ na występowanie cieśni. Predyspozycje to także wszelkie zmiany anatomiczne w obrębie kanału nadgarstka. Niektóre osoby, szczególnie kobiety, rodzą się po prostu z węższym kanałem, co dużo szybciej doprowadza do ucisku nerwu pośrodkowego.

Zwężenie przestrzeni kanału nadgarstka może być związana także z mięśniami, głównie zginaczem powierzchownym palców i małymi mięśniami glistowatymi. U niektórych pacjentów mięśnie te są położone w nieco odmienny sposób, co powoduje, że w czasie zginania palców „wchodzą” w kanał nadgarstka, naciskając na nerw. Podrażnienie nerwu może wynikać także z obecności ganglionu czy poszerzonej tętnicy pośrodkowej.

Czynniki hormonalne

Na występowanie cieśni nadgarstka wpływają także… hormony. To właśnie one powodują, że schorzenie te dotyka częściej kobiety w ciąży. Ma to związek z zatrzymywaniem wody w organizmie i tym samym wzrostem ciśnienia w kanale. Ważne w etiologii schorzenia są także bardzo powszechne dziś choroby tarczycy, szczególnie te prowadzące do niedoczynności. Naukowcy podejrzewają, że ma to związek z tendencją do obrzęków i odkładanie się mukopolisacharydów w okolicy nerwów. Dodatkowo przy niedoczynności tarczycy może dochodzić do obrzęku pochewek ścięgnistych, co także ogranicza światło kanału.

Cukrzyca

Zespół cieśni nadgarstka rozwija się także częściej w przebiegu niektórych chorób, głównie cukrzycy. Wysokie stężenia glukozy we krwi niszczy osłonki nerwów, powoduje także zmiany w samych nerwach, które robią się bardziej wrażliwe na czynniki zewnętrzne. Badania pokazują, że cukrzyca zwiększa aż 15krotnie ryzyko wystąpienia tego schorzenia. Co więcej, wykazano, że pojawienie się cieśni nadgarstka może wskazywać na możliwość pojawienia się cukrzycy w późniejszym czasie. Najprawdopodobniej ma to związek  z zaburzeniami metabolicznymi i chwilowymi wahaniami cukru jeszcze przed postawieniem diagnozy u pacjenta.
Tak więc, jeśli spotkała Cię cieśń nadgarstka, może nie warto się obwiniać i zrzucić wszystko na czynniki od nas niezależne 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Facebook
Twitter
LinkedIn

Polecamy nasz nowy kurs:
Kręgosłup "za biurkiem"

Zarezerwuj wizytę
stacjonarną

Może Cię zainteresować

Ograniczenie ruchomości kolana po zabiegu jest czymś jak najbardziej naturalnym. Dlaczego? Pomimo że celem operacji jest wyleczenie dysfunkcji, zabieg jest pewnego rodzaju traumą dla stawu. W wyniku ingerencji chirurgicznej dochodzi do stanu zapalnego, obrzęku i napięcia okolicznych tkanek. Wczesne prewencja już w czasie pobytu w szpitalu ma na celu jak najszybsze uruchomienie kolana i niedopuszczenie do powstawania zrostów wewnątrzstawowych….
Zespół Ehlersa-Danlosa (EDS) to grupa zaburzeń powodująca nieprawidłową syntezę kolagenu, co w konsekwencji wpływa na jakość tkanki łącznej organizmu człowieka. Kolagen znajduje się w naszym całym ciele, w strukturach narządu ruchu, także w skórze, naczyniach krwionośnych i narządach wewnętrznych. Nieprawidłowa struktura tego białka może zatem powodować szereg zaburzeń. Ze względu na różne mutacje genowe wyróżniamy aż 13 podtypów EDS….
Rehabilitacja w spondylolizie – wstęp Spondyloliza (inaczej zwana kręgoszczeliną) to jedna najczęstszych przyczyn bólu pleców u dzieci. W poprzednim artykule wyjaśniłam, na czym polega, a także jakie są jej przyczyny. Teraz skupimy się na leczeniu zachowawczym, czyli rehabilitacji. O ile zdiagnozowanie spondylolizy w przypadku doświadczonego lekarza nie jest trudne, rehabilitacja to sprawa dużo bardziej skomplikowana. Jak już wiemy z poprzedniego artykułu,…

Nazywam się Ewelina Prekiel i jestem fizjoterapeutką. Moja pasją jest ortopedia i wszystko, co związane z narządem ruchu. Inspiracją do pisania artykułów są moi pacjenci, ich codzienne problemy i pytania. Staram się w przystępny sposób wyjaśnić zagadnienia medyczne, zawsze w oparciu o najnowsze doniesienia naukowe i własne doświadczenia. Moją pracę zawodową rozpoczęłam 9 lat temu. Od tego czasu specjalizuje się w ortopedii. Zajmuję się rehabilitacją po urazach i zabiegach operacyjnych, w bólach ostrych i przewlekłych narządu ruchu a także w wadach postawy. Wspólpracuję z młodymi sportowcami w zakresie prewencji i leczenia urazów.

© 2021 Fizjomind E. Prekiel. Wszystkie prawa zastrzeżone

Privacy Preference Center

Wykorzystujemy ciasteczka na tej stronie. W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies.